Skip to content

Popular

Abirami Anthathi Lyrics in Tamil

அபிராமி அந்தாதி

அபிராமி பட்டர் அருளியது · Abirami Pattar

102 பாடல்கள்

திருக்கடவூர் அபிராமி அம்மை மீது அபிராமி பட்டர் பாடிய நூறு பாடல்கள் கொண்ட அந்தாதி: ஒவ்வொரு பாடலின் இறுதிச் சொல்லும் அடுத்த பாடலின் முதல் சொல்லாக வரும். Abirami Anthathi – 100 verses on Goddess Abirami of Thirukkadaiyur by Abirami Pattar; each verse begins with the last word of the one before.

காப்பு

தாரமர் கொன்றையும் சண்பக
மாலையும் சாத்தும்தில்லை
ஊரர் தம் பாகத் துமைமைந்த
னேஉல கேழும் பெற்ற
சீர் அபிராமி அந்தாதிஎப்
போதும் என் சிந்தையுள்ளே
கார் அமர் மேனிக் கணபதி
யேநிற்கக் கட்டுரையே.

1

உதிக்கின்ற செங்கதிர் உச்சித்
திலகம் உணர்வுடையோர்
மதிக்கின்ற மாணிக்கம் மாதுளம்
போது மலர்க்கமலை
துதிக்கின்ற மின் கொடி மென்கடிக்
குங்கும தோயம் என்ன
விதிக்கின்ற மேனி அபிராமி
என்றன் விழுத்துணையே.

2

துணையும் தொழும் தெய்வ மும்பெற்ற
தாயும் சுருதிகளின்
பணையும் கொழுந்தும் பதிகொண்ட
வேரும் பனிமலர்ப்பூங்
கணையும் கருப்புச் சிலையும்மென்
பாசாங் குசமும்கையில்
அணையும் திரிபுர சுந்தரி
ஆவ தறிந்தனமே.

3

அறிந்தேன் எவரும் அறியா
மறையை அறிந்துகொண்டு
செறிந்தேன் உனது திருவடிக்
கேதிரு வேவெருவிப்
பிறிந்தேன்நின் அன்பர் பெருமைஎண்
ணாத கருமநெஞ்சால்
மறிந்தே விழுநர குக்குற
வாய மனிதரையே.

4

மனிதரும் தேவரும் மாயா
முனிவரும் வந்துசென்னி
குனிதரும் சேவடிக் கோமள,
மேகொன்றை வார்சடைமேல்
பனிதரும் திங்களும் பாம்பும்
பகீரதி யும்படைத்த
புனிதரும் நீயும்என் புந்திஎந்
நாளும் பொருந்துகவே.

5

பொருந்திய முப்புரை செப்புரை
செய்யும் புணர்முலையால்
வருந்திய வஞ்சி மருங்குல்
மனோன்மணி வார்சடையோன்
அருந்திய நஞ்சமு தாக்கிய
அம்பிகை அம்புயமேல்
திருந்திய சுந்தரி அந்தரி
பாதம் என் சென்னியதே.

6

சென்னிய துன்பொற் றிருவடித்
தாமரை சிந்தையுள்ளே
மன்னிய துன் திரு மந்திரம்:
சிந்துர வண்ணப்பெண்ணே
முன்னிய நின் அடியாருடன்
கூடி முறைமுறையே
பன்னிய தென்றும் உன் றன்பர்
மாகம பத்ததியே.

7

ததியுறும் மத்திற் சுழலும் என்
ஆவி தளர்விலதோர்
கதியுறு வண்ணம் கருதுகண்
டாய்கம லாலயனும்
மதியுறு வேணி மகிழ்நனும்
மாலும் வணங்கி என்றும்
துதியுறு சேவடி யாய்சிந்து
ரானன சுந்தரியே.

8

சுந்தரி எந்தை துணைவிஎன்
பாசத் தொடரை எல்லாம்
வந்தரி சிந்துர வண்ணத்தி
னாள்மகி டன்தலைமேல்
அந்தரி நீலி அழியாத
கன்னிகை ஆரணத்தோன்
கந்தரி கைத்தலத் தாள்மலர்த்
தாள் என் கருத்தனவே.

9

கருத்தன எந்தைதன் கண்ணன
வண்ணக் கனகவெற்பிற்
பெருத்தன பால் அழும் பிள்ளைக்கு
நல்கின பேரருள்கூர்
திருத்தன பாரமும் ஆரமும்
செங்கைச் சிலையும் அம்பும்
முருத்தன மூரலும் நீயும்அம்
மேவந்தென் முன்னிற்கவே.

10

நின்றும் இருந்தும் கிடந்தும்
நடந்தும் நினைப்ப துன்னை
என்றும் வணங்குவ துன்மலர்த்
தாள்எழு தாமறையின்
ஒன்றும் அரும்பொரு ளேஅரு
ளேஉமை யேஇமயத்
தன்றும் பிறந்தவளே அழி
யாமுத்தி ஆனந்தமே.

11

ஆனந்த மாய்என் அறிவாய்
நிறைந்த அமுதமுமாய்
வானந்த மான வடிவுடை
யாள்மறை நான்கினுக்கும்
தானந்தமான சரணார
விந்தம் தவளநிறக்
கானந்தம் ஆடரங் காம்எம்பி
ரான்முடிக் கண்ணியதே.

12

கண்ணிய துன்புகழ் கற்பதுன்
நாமம் கசிந்துபத்தி
பண்ணிய துன்இரு பாதாம்
புயத்தில் பகல் இரவா
நண்ணிய துன்னை நயந்தோர்
அவையத்து நான் முன் செய்த
புண்ணியம் ஏதென் அம் மேபுவி
ஏழையும் பூத்தவளே

13

பூத்தவ ளேபுவ னம்பதி
னான்கையும் பூத்தவண்ணம்
காத்தவ ளேபின் கரந்தவ
ளேகறைக் கண்டனுக்கு
மூத்தவளே என்றும் மூவா
முகுந்தற் கிளையவளே
மாத்தவ ளேஉன்னை அன்றிமற்
றோர்தெய்வம் வந்திப்பதே.

14

வந்திப் பவர் உன்னை வானவர்
தானவர் ஆனவர்கள்
சிந்திப் பவர்நற் றிசைமுகர்
நாரணர் சிந்தையுள்ளே
பந்திப் பவர்அழி யாப்பர
மானந்தர் பாரில் உன்னைச்
சந்திப் பவர்க்கெளி தாம்எம்பி
ராட்டிநின் தண்ணளியே.

15

தண்ணளிக் கென்றுமுன் னேபல
கோடி தவங்கள் செய்வார்
மண்ணளிக் கும்செல்வ மோபெறு
வார்மதி வானவர்தம்
விண்ணளிக் கும்செல்வ மும்அழி
யாமுத்தி வீடுமன்றோ
பண்ணளிக் கும்சொற் பரிமள
யாமளைப் பைங்கிளியே.

16

கிளியே கிளைஞர் மனத்தே
கிடந்து கிளர்ந்தொளிரும்
ஒளியே ஒளிரும் ஒளிக்கிட
மேஎண்ணில் ஒன்றும் இல்லா
வெளியே வெளிமுதல் பூதங்கள்
ஆகி விரிந்தஅம்மே
அளியேன் அறிவள விற்கள
வான ததிசயமே.

17

அதிசய மான வடிவுடை '
யாள் அர விந்தமெல்லாம்
துதிசய ஆனன சுந்தர
வல்லி துணை இரதி
பதிசய மான தபசய
மாகமுன் பார்த்தவர்தம் .
மதிசய மாகஅன் றோவாம
பாகத்தை வவ்வியதே.

18

வவ்விய பாகத் திறைவரும்
நீயும் மகிழ்ந்திருக்கும்
செவ்வியும் உங்கள் திருமணக்
கோலமும் சிந்தையுள்ளே
அவ்வியம் தீர்த்தென்னை ஆண்டபொற்
பாதமும் ஆகிவந்து
வெவ்விய காலன் என் மேல்வரும்
போது வெளிநிற்கவே.

19

வெளிநின்ற நின் திரு மேனியைப்
பார்த்தென் விழியும் நெஞ்சும்
களிநின்ற வெள்ளம் கரைகண்ட
தில்லை கருத்தினுள்ளே
தெளிநின்ற ஞானம் திகழ்கின்ற
தென்ன திருவுளமோ
ஒளிநின்ற கோணங்கள் ஒன்பதும்
மேவி உறைபவளே.

20

உறைகின்ற நின் திருக் கோயில்நின்
கேள்வர் ஒருபக்கமோ
அறைகின்ற நான்மறை யின்அடி
யோமுடி யோஅமுதம்
நிறைகின்ற வெண்திங்க ளோகஞ்ச
மோஎன்றன் நெஞ்சகமோ
மறைகின்ற வாரிதி யோபூர
ணாசல மங்கலையே.

21

மங்கலை செங்கல சம்முலை
யாள் மலை யாள்வருணச்
சங்கலை செங்கைச் சகல
கலாமயில் தாவுகங்கை
பொங்கலை தங்கும் புரிசடை
யோன் புடை ஆளுடையாள்
பிங்கலை நீலிசெய் யாள்வெளி
யாள் பசும் பெண்கொடியே.

22

கொடியே இளவஞ்சிக் கொம்பே
எனக்குவம் பேபழுத்த
படியே மறையின் பரிமள
மேபனி மால் இமயப்
பிடியே பிரமன் முதலாய
தேவரைப் பெற்ற அம்மே
அடியேன் இறந்திங் கினிப்பிற
வாமல்வந் தாண்டுகொள்ளே.

23

கொள்ளேன் மனத்தில்நின் கோலம் அல்
லாதன்பர் கூட்டந்தன்னை
விள்ளேன் பரசம யம்விரும்
பேன்வியன் மூவுலகுக்
குள்ளே அனைத்தினுக் கும்புறம்
பேஉள்ளத் தேவிளைந்த
கள்ளே களிக்கும் களியே
அளிய என் கண்மணியே.

24

மணியே மணியின் ஒளியே
ஒளிரும் மணிபுனைந்த
அணியே அணியும் அணிக்கழ
கேஅணு காதவர்க்குப்
பிணியே பிணிக்கு மருந்தே
அமரர் பெருவிருந்தே
பணியேன் ஒருவரை நின்பத்ம
பாதம் பணிந்தபின்னே.

25

பின்னே திரிந்துன் அடியாரைப்
பேணிப் பிறப்பறுக்க
முன்னே தவங்கள் முயன்றுகொண்
டேன்முதல் மூவருக்கும்
அன்னே உலகுக் கபிராமி
என்னும் அருமருந்தே
என்னே இனி உன்னை யான்மற
வாமல்நின் றேத்துவனே.

26

ஏத்தும் அடியவர் ஈரே
ழுலகினை யும்படைத்தும்
காத்தும் அழித்தும் திரிபவ
ராம்கமழ் பூங்கடம்பு
சாத்தும் குழல் அணங் கேமணம்
நாறும்நின் தாளிணைக்கென்
நாத்தங்கு புன்மொழி ஏறிய
வாறு நகையுடைத்தே.

27

உடைத்தனை வஞ்சப் பிறவியை
உள்ளம் உருகும் அன்பு
படைத்தனை பத்ம பதயுகம்
சூடும் பணி எனக்கே
அடைத்தனை நெஞ்சத் தழுக்கைஎல்
லாம்நின் அருட்புனலால்
துடைத்தனை சுந்தரி நின் அருள்
ஏதென்று சொல்லுவதே.

28

சொல்லும் பொருளும் எனநட
மாடும் துணைவருடன்
புல்லும் பரிமளப் பூங்கொடி
யேநின் புதுமலர்த்தாள்
அல்லும் பகலும் தொழும் அவர்க்
கேஅழி யாஅரசும்
செல்லும் தவநெறி யும்சிவ
லோகமும் சித்திக்குமே.

29

சித்தியும் சித்தி தரும் தெய்வம்
ஆகித் திகழும்பரா
சத்தியும் சத்தி தழைக்கும்
சிவமும் தவம் முயல்வார்
முத்தியும் முத்திக்கு வித்தும்வித்
தாகி முளைத்தெழுந்த
புத்தியும் புத்தியி னுள்ளே
புரக்கும் புரத்தையன்றே.

30

அன்றே தடுத்தென்னை ஆண்டுகொண்
டாய்கொண்ட தல்லஎன்கை
நன்றே உனக்கினி நான்என்
செயினும் நடுக்கடலுள்
சென்றே விழினும் கரையேற்
றுகைநின் திருவுளமே
ஒன்றே பலஉரு வேஅரு
வேஎன் உமையவளே.

31

உமையும் உமையொரு பாகனும்
ஏக உருவில்வந்திங்
கெமையும் தமக்கன்பு செய்யவைத்
தார்இனி எண்ணுதற்குச்
சமயங் களும் இல்லை ஈன்றெடுப்
பாள்ஒரு தாயும்இல்லை
அமையும் அமையுறு தோளியர்
மேல்வைத்த ஆசையுமே.

32

ஆசைக் கடலில் அகப்பட்
டருள்அற்ற அந்தகன்கைப்
பாசத்தில் அல்லற் பட இருந்
தேனைநின் பாதம்எனும்
வாசக் கமலம் தலைமேல்
வலியவைத் தாண்டுகொண்ட
நேசத்தை என்சொல்லு வேன்ஈசர்
பாகத்து நேரிழையே.

33

இழைக்கும் வினைவழி யேஅடும்
காலன் எனைநடுங்க
அழைக்கும் பொழுதுவந் தஞ்சல்என்
பாய் அத்தர் சித்தம் எல்லாம்
குழைக்கும் களபக் குவிமுலை
யாமளைக் கோமளமே
உழைக்கும் பொழுதுன்னை யேஅன்னை
யேஎன்பன் ஓடிவந்தே.

34

வந்தே சரணம் புகும் அடி
யாருக்கு வானுலகம்
தந்தே பரிவொடு தான் போய்
இருக்கும் சதுர்முகமும்
பைந்தேன் அலங்கற் பருமணி
ஆகமும் பாகமும்பொற்
செந்தேன் மலரும் அலர்கதிர்
ஞாயிறும் திங்களுமே.

35

திங்கட் பகவின் மணம் நாறும்
சீறடி சென்னிவைக்க
எங்கட் கொருதவம் எய்திய
வாஎண் இறந்தவிண்ணோர்
தங்கட்கும் இந்தத் தவம் எய்து
மோதரங் கக்கடலுள்
வெங்கட் பணி அணை மேல் துயில்
கூரும் விழுப்பொருளே.

36

பொருளே பொருள்முடிக் கும்போக
மேஅரும் போகம்செய்யும்
மருளே மருளில் வரும்தெரு
ளேஎன் மனத்துவஞ்சத்
திருள்ஏதும் இன்றி ஒளிவெளி
ஆகி இருக்கும் உன்றன்
அருள்ஏ தறிகின்றி லேன்அம்பு
யாதனத் தம்பிகையே.

37

கைக்கே அணிவது கன்னலும்
பூவும் கமலம் அன்ன
மெய்க்கே அணிவது வெண்முத்து
மாலை விடஅரவின்
பைக்கே அணிவது பன்மணிக்
கோவையும் பட்டும் எட்டுத்
திக்கே அணியும் திருவுடை
யானிடம் சேர்பவளே.

38

பவளக் கொடியிற் பழுத்தசெவ்
வாயும் பனிமுறுவல்
தவளத் திருநகை யும்துணை
யாஎங்கள் சங்கரனைத்
துவளப் பொருது துடியிடை
சாய்க்கும் துணைமுலையாள்
அவளைப் பணிமின்கண் டீர்அம
ராவதி ஆளுகைக்கே.

39

ஆளுகைக் குன்றன் அடித்தா
மரைகள்உண் டந்தகன்பால்
மீளுகைக் குன்றன் விழியின்
கடைஉண்டு மேல் இவற்றின்
மூளுகைக் கென்குறை நின்குறை
யேஅன்று முப்புரங்கள்
மாளுகைக் கம்பு தொடுத்தவில்
லான்பங்கில் வாணுதலே.

40

வாணுதற் கண்ணியை விண்ணவர்
யாவரும் வந்திறைஞ்சிப்
பேணுதற் கெண்ணிய எம்பெரு
மாட்டியைப் பேதைநெஞ்சிற்
காணுதற் கண்ணியள் அல்லாத
கன்னியைக் காணும் அன்பு
பூணுதற் கெண்ணிய எண்ணமன்
றோமுன்செய் புண்ணியமே.

41

புண்ணியம் செய்தன மேமன
மேபுதுப் பூங்குவளைக்
கண்ணியும் செய்ய கணவரும்
கூடிநம் காரணத்தால்
நண்ணிஇங் கேவந்து தம்அடி
யார்கள் நடுஇருக்கப்
பண்ணிகம் சென்னியின் மேற்பத்ம
பாதம் பதித்திடவே.

42

இடங்கொண்டு விம்மி இணைகொண்
டிறுகி இளகிமுத்து
வடங்கொண்ட கொங்கை மலைகொண்
டிறைவர் வலியநெஞ்சை
நடங்கொண்ட கொள்கை நலங்கொண்ட
நாயகி நல்லரவின்
படங்கொண்ட அல்குற் பனிமொழி
வேதப் பரிபுரையே.

43

பரிபுரச் சீறடிப் பாசாங்
குசைபஞ்ச பாணிஇன்சொல்
திரிபுர சுந்தரி சிந்துர
மேனியள் தீமைநெஞ்சில்
புரிபுர வஞ்சரை அஞ்சக்
குனிபொருப் புச்சிலைக்கை
எரிபுரை மேனி இறைவர்செம்
பாகத் திருந்தவளே.

44

தவளே இவள்எங்கள் சங்கர
னார்மனை மங்கலமாம்
அவளே அவர்தமக் கன்னையும்
ஆயினள் ஆகையினால்
இவளே கடவுளர் யாவர்க்கும்
மேலை இறைவியுமாம்
துவளேன் இனிஒரு தெய்வம்உண்
டாகமெய்த் தொண்டுசெய்தே.

45

தொண்டுசெய் யாதுநின் பாதம்
தொழாது துணிந்திச்சையே
பண்டுசெய் தார்உள ரோஇல
ரோஅப் பரிசடியேன்
கண்டுசெய் தால்அது கைதவ
மோஅனறிச் செய்தவமோ
மிண்டுசெய் தாலும் பொறுக்கைநன்
றேபின் வெறுக்கை அன்றே.

46

வெறுக்கும் தகைமைகள் செய்யினும்
தம்அடி யாரைமிக்கோர்
பொறுக்கும் தகைமை புதியதன்
றேபுது நஞ்சைஉண்டு
கறுக்கும் திருமிடற் றான்இடப்
பாகம் கலந்தபொன்னே
மறுக்கும் தகைமைகள் செய்யினும்
யான் உன்னை வாழ்த்துவனே.

47

வாழும் படிஒன்று கண்டுகொண்
டேன்மனத் தேஒருவர்
வீழும் படிஅன்று விள்ளும்
படிஅன்று வேலைநிலம்
ஏழும் பருவரை எட்டும் எட்
டாமல் இரவுபகல்
சூழும் சுடர்க்கு நடுவே
கிடந்து சுடர்கின்றதே.

48

சுடரும் கலைமதி துன்றும்
சடைமுடிக் குன்றில் ஒன்றிப்
படரும் பரிமளப் பச்சைக்
கொடியைப் பதித்துநெஞ்சில்
இடரும் தவிர்த்திமைப் போதிருப்
பார்பின்னும் எய்துவரோ
குடரும் கொழுவும் குருதியும்
தோயும் குரம்பையிலே.

49

குரம்பை அடுத்துக் குடிபுக்க
ஆவிவெங் கூற்றுக்கிட்ட
வரம்பை அடுத்து மறுகும்அப்
போது வளைக்கை அமைத்
தரம்பை அடுத்த அரிவையர்
சூழவர் தஞ்சல் என்பாய்
நரம்பை அடுத்த இசைவடி
வாய்நின்ற நாயகியே.

50

நாயகி நான்முகி நாரா
யணிகை நளினபஞ்ச
சாயகி சாம்பவி சங்கரி
சாமளை சாதிநச்சு
வாய் அகிமாலினி வாராகி
சூலினி மாதங்கி என்
றாயகி யாதி உடையாள்
சரணம் அரண்நமக்கே.

51

அரணம் பொருள்என் றருள்ஒன்
றிலாத அசுரர் தங்கள்
முரண்அன் றழிய முனிந்தபெம்
மானும் முகுந்தனுமே
சரணம் சரணம் எனநின்ற
நாயகி தன் அடியார்
மரணம் பிறவி இரண்டும்எய்
தார்இந்த வையகத்தே.

52

வையம் துரகம் மதகரி
மாமகு டம்சிவிகை
பெய்யும் கனகம் பெருவிலை
ஆரம் பிறைமுடித்த
ஐயன் திருமனை யாள்அடித்
தாமரைக் கன்புமுன்பு
செய்யும் தவம்உடை யார்க்குள
வாகிய சின்னங்களே.

53

சின்னஞ் சிறிய மருங்கினில்
சாத்திய செய்யப்பட்டும்
பென்னம் பெரிய முலையும்முத்
தாரமும் பிச்சிமொய்த்த
கன்னங் கரிய குழலும்கண்
மூன்றும் கருத்தில்வைத்துத்
தன்னந் தனிஇருப் பார்க்கிது
போலும் தவம் இல்லையே.

54

இல்லாமை சொல்லி ஒருவர்தம்
பாற்சென் றிழிவுபட்டு
நில்லாமை நெஞ்சில் நினைகுவி
ரேல்நித்தம் நீடுதவம்
கல்லாமை கற்ற கயவர்தம்
பால்ஒரு காலத்திலும்
செல்லாமை வைத்த திரிபுரை
பாதங்கள் சேர்மின்களே.

55

மின்னா யிரம்ஒரு மெய்வடி
வாகி விளங்குகின்ற
அன்னாள் அகமகிழ் ஆனந்த
வல்லி அருமறைக்கு
முன்னாய் நடுஎங்கு மாய்முடி
வாய முதல்விதன்னை
உன்னா தொழியினும் உன்னினும்
வேண்டுவ தொன்றில்லையே.

56

ஒன்றாய் அரும்பிப் பலவாய்
விரிந்திவ் வுலகெங்குமாய்
நின்றாள் அனைத்தையும் நீங்கிநிற்
பாள்என்றன் நெஞ்சினுள்ளே
பொன்றாது நின்று புரிகின்ற
வாஇப் பொருள் அறிவார்
அன்றால் இலையில் துயின்றபெம்
மானும்என் ஐயனுமே.

57

ஐயன் அளந்த படிஇரு
நாழிகொண் டண்டமெல்லாம்
உய்ய அறம்செயும் உன்னையும்
போற்றி ஒருவர்தம்பால்
செய்ய பசுந்தமிழ்ப் பாமாலை
யும் கொண்டு சென்றுபொய்யும்
மெய்யும் இயம்பவைத் தாய்இது
வோஉன்றன் மெய்யருளே.

58

அருணாம் புயத்தும்என் சித்தாம்
புயத்தும் அமர்ந்திருக்கும்
தருணாம் புயமுலைத் தையல்நல்
லாள்தகை சேர்நயனக்
கருணாம் புயமும் வதனாம்
புயமும் கராம்புயமும்
சரணாம் புயமும்அல் லால்கண்டி
லேன்ஒரு தஞ்சமுமே.

59

தஞ்சம் பிறிதில்லை ஈதல்ல
தென்றுன் தவநெறிக்கே
நெஞ்சம் பயில நினைக்கின்றி
லேன் ஒற்றை நீள் சிலையும்
அஞ்சம்பும் இக்கலராகநின்
றாய் அறியாரெனினும்
பஞ்சஞ்சும் மெல்லடியார்அடி
யார்பெற்ற பாலரையே.

60

பாலினும் சொல்இனி யாய்பனி
மாமலர்ப் பாதம்வைக்க
மாலினும் தேவர் வணங்கநின்
றோன்கொன்றை வார்சடையின்
மேலினும் கீழ்நின்று வேதங்கள்
பாடும்மெய்ப் பீடம்ஒரு
நாலினும் சாலநன் றோஅடி
யேன்முடை நாய்த்தலையே

61

நாயே னையும்இங் கொருபொரு
ளாக நயந்துவந்து
நீயே நினைவின்றி ஆண்டுகொண்
டாய்நின்னை உள்ளவண்ணம்
பேயேன் அறியும் அறிவுதந்
தாய்என்ன பேறுபெற்றேன்
தாயே மலைமக ளேசெங்கண்
மால்திருத் தங்கைச்சியே.

62

தங்கச் சிலை கொண்டு தானவர்
முப்புரம் சாய்த்துமத
வெங்கட் கரிஉரி போர்த்தசெஞ்
சேவகன் மெய்யடையக்
கொங்கைக் குரும்பைக் குறியிட்ட
நாயகி கோகனகச்
செங்கைக் கரும்பும் மலரும்எப்
போதும் என் சிந்தையதே.

63

தேறும் படிசில ஏதுவும்
காட்டிமுன் செல்கதிக்குக்
கூறும் பொருள்குன்றிற் கொட்டும்
தறிகுறிக் கும்சமயம்
ஆறும் தலைவி இவளாய்
இருப்ப தறிந்திருந்தும்
வேறும் சமயம்உண் டென்றுகொண்
டாடிய வீணருக்கே.

64

வீணே பலிகவர் தெய்வங்கள்
பாற்சென்று மிக்க அன்பு
பூணேன் உனக்கன்பு பூண்டுகொண்
டேன்நின் புகழ்ச்சியன்றிப்
பேணேன் ஒருபொழு தும்திரு
மேனிப்ர காசமன்றிக்
காணேன் இருநில மும்திசை
நான்கும் ககனமுமே.

65

ககனமும் வானும் புவனமும்
காணவிற் காமன் அங்கம்
தகனம்முன் செய்த தவப்பெரு
மாற்குத் தடக்கையும்செம்
முகனும்முந் நான்கிரு மூன்றெனத்
தோன்றிய மூதறிவின்
மகனும்உண் டாயதன் றோவல்லி
நீசெய்த வல்லபமே.

66

வல்லபம் ஒன்றறி யேன்சிறி
யேன்நின் மலரடிச்செம்
பல்லவம் அல்லது பற்றொன்றி
லேன்பசும் பொற்பொருப்பு
வில்லவர் தம்முடன் வீற்றிருப்
பாய்வினை யேன்தொடுத்த
சொல்அவ மாயினும் நின்திரு
நாமங்கள் தோத்திரமே.

67

தோத்திரம் செய்து தொழுதுமின்
போலும்நின் தோற்றம்ஒரு
மாத்திரைப் போதும் மனத்தில்வை
யாதவர் வண்மைகுலம்
கோத்திரம் கல்வி குணம்குன்றி
நாளும் குடில்கள்தொறும்
பாத்திரம் கொண்டு பலிக்குழ
லாநிற்பர் பார்எங்குமே.

68

பாரும் புனலும் கனலும்வெங்
காலும் படர்விசும்பும்
ஊரும் முருகு சுவைஒளி
ஊறொலி ஒன்றுபடச்
சேரும் தலைவி சிவகாம
சுந்தரி சீறடிக்கே
சாரும் தவம்உடை யார் படை
யாத தனம்இல்லையே.

69

தனம்தரும் கல்வி தரும்ஒரு
நாளும் தளர்வறியா
மனம்தரும் தெய்வ வடிவும்
தரும்நெஞ்சில் வஞ்சம் இல்லா
இனம்தரும் நல்லன எல்லாம்
தரும்அன்பர் என்பவர்க்கே
கனம்தரும் பூங்குழ லாள்அபி
ராமி கடைக்கண்களே.

70

கண்களிக் கும்படி கண்டுகொண்
டேன்கடம் பாடவியில்
பண்களிக் கும்குரல் வீணையும்
கையும் பயோதரமும்
மண்களிக் கும்பச்சை வண்ணமும்
ஆகி மதங்கர்குலப்
பெண்களில் தோன்றிய எம்பெரு
மாட்டிதன் பேரழகே.

71

அழகுக் கொருவரும் ஒவ்வாத
வல்லி அருமறைகள்
பழகிச் சிவந்த பதாம்புயத்
தாள்பனி மாமதியின்
குழவித் திருமுடிக் கோமள
யாமளைக் கொம்பிருக்க
இழவுற்று நின்றநெஞ் சேஇரங்
கேல்உனக் கென்குறையே.

72

என்குறை தீரநின் றேத்துகின்
றேன் இனி யான்பிறக்கின்
நின்குறை யேஅன்றி யார்குறை
காண்இரு நீள்விசும்பின்
மின்குறை காட்டி மெலிகின்ற
நேரிடை மெல்லியலாய்
தன்குறை தீராங் கோன்சடை
மேல்வைத்த தாமரையே.

73

தாமம் கடம்பு படைபஞ்ச
பாணம் தனுக்கரும்பு
யாமம் வயிரவர் ஏத்தும்
பொழுதெமக் கென்றுவைத்த
சேமம் திருவடி செங்கைகள்
நான்கொளி செம்மைஅம்மை
நாமம் திரிபுரை ஒன்றோ
டிரண்டு நயனங்களே.

74

நயனங்கள் மூன்றுடைநாதனும்
வேதமும் நாரணனும்
அயனும் பரவும் அபிராம
வல்லி அடியிணையைப்
பயனென்று கொண்டவர் பாவையர்
ஆடவும் பாடவும்பொன்
சயனம் பொருந்து தமனியக்
காவினில் தங்குவரே.

75

தங்குவர் கற்பக தாருவின்
நீழலில் தாயர்இன்றி
மங்குவர் மண்ணில் வழுவாப்
பிறவியை மால்வரையும்
பொங்குவர் ஆழியும் ஈரேழ்
புவனமும் பூத்தஉந்திக்
கொங்கிவர் பூங்குழ லாள்திரு
மேனி குறித்தவரே.

76

குறித்தேன் மனத்தில்நின் கோலம்எல்
லாம்நின் குறிப்பறிந்து
மறித்தேன் மறலி வருகின்ற
நேர்வழி வண்டுகிண்டி
வெறித்தேன் அவிழ்கொன்றை வேணிப்
பிரான்ஒரு கூற்றைமெய்யில்
பறித்தே குடிபுகு தும்பஞ்ச
பாண பயிரவியே.

77

பயிரவி பஞ்சமி பாசாங்
குசைபஞ்ச பாணிவஞ்சர்
உயிர்அவி உண்ணும் உயர்சண்டி
காளி ஒளிரும்கலா
வயிரவி மண்டலி மாலினி
சூலி வராகிஎன்றே
செயிர்அவி நான்மறை சேர்திரு
நாமங்கள் செப்புவரே.

78

செப்பும் கனககலசமும்
போலும் திருமுலைமேல்
அப்பும் களப அபிராம
வல்லி அணிதரளக்
கொப்பும் வயிரக் குழையும்
விழியின் கொழுங்கடையும்
துப்பும் நிலவும் எழுதிவைத்
தேன்என் துணைவிழிக்கே.

79

விழிக்கே அருளுண்டபிராம
வல்லிக்கு வேதம்சொன்ன
வழிக்கே வழிபட நெஞ்சுண்
டெமக்கவ் வழிகிடக்கப்
பழிக்கே சுழன்றுவெம் பாவங்க
ளேசெய்து பாழ்நரகக்
குழிக்கே அழுந்தும் கயவர்தம்
மோடென்ன கூட்டினியே.

80

கூட்டிய வாஎன்னைத் தன்அடி
யாரில் கொடியவினை
ஓட்டிய வாஎன்கண் ஓடிய
வாதன்னை உள்ளவண்ணம்
காட்டிய வாகண்ட கண்ணும்
மனமும் களிக்கின்றவா
ஆட்டிய வாநடம் ஆடகத்
தாமரை ஆரணங்கே.

81

அணங்கே அணங்குகள் நின்பரி
வாரங்கள் ஆகையினால்
வணங்கேன் ஒருவரை வாழ்த்துகி
லேன்நெஞ்சில் வஞ்சகரோ
டிணங்கேன் எனதுன தென்றிருப்
பார்சிலர் யாவரொடும்
பிணங்கேன் அறிவொன்றி லேன்என்கண்
நீவைத்த பேரளியே.

82

அளியார் கமலத்தில் ஆரணங்
கேஅகி லாண்டமும்நின்
ஒளியாக நின்ற ஒளிர்திரு
மேனியை உள்ளுதொறும்
களியாகி அந்தக் கரணங்கள்
விம்மிக் கரைபுரண்டு
வெளியாய் விடின்எங்ங னேமறப்
பேன்நின் விரகினையே.

83

விரவும் புதுமலர் இட்டுநின்
பாத விரைக்கமலம்
இரவும் பகலும் இறைஞ்சவல்
லார்இமை யோர்எவரும்
பரவும் பதமும் அயிரா
வதமும் பகீரதியும்
உரவும் குலிசமும் கற்பகக்
காவும் உடையவரே.

84

உடையாளை ஒல்குசெம் பட்டுடை
யாளை ஒளிர்மதிச்செஞ்
சடையாளை வஞ்சகர் நெஞ்சடை
யாளைத் தயங்கும்நுண்ணூல்
இடையாளை எங்கள்பெம் மானிடை
யாளைஇங் கென்னைஇனிப்
படையாளை உங்களை யும்படை
யாவண்ணம் பார்த்திருமே.

85

பார்க்கும் திசைதொறும் பாசாங்
குசமும் பனிச்சிறைவண்
டார்க்கும் புதுமலர் ஐந்தும்
கரும்பும்என் அல்லல்எல்லாம்
தீர்க்கும் திரிபுரை யாள்திரு
மேனியும் சிற்றிடையும்
வார்க்குங் குமமுலை யும்முலை
மேல் முத்து மாலையுமே.

86

மால்அயன் தேட மறைதேட
வானவர் தேடநின்ற
காலையும் சூடகக் கையையும்
கொண்டு கதித்தகப்பு
வேலைவெங் காலன்என் மேல்விடும்
போது வெளிநில்கண்டாய்
பாலையும் தேனையும் பாசையும்
போலும் பணிமொழியே.

87

மொழிக்கும் நினைவுக்கும் எட்டாத
நின்திரு மூர்த்திஎன்றன்
விழிக்கும் வினைக்கும் வெளிநின்ற
தால்விழி யால்மதனை
அழிக்கும் தலைவர் அழியா
விரதத்தை அண்டம்எல்லாம்
பழிக்கும் படி ஒரு பாகம்கொண்
டாளும் பராபரையே.

88

பரம்என் றுனைஅடைந் தேன்தமி
யேனும்என் பத்தருக்குள்
தரம்அன் றிவன்என்று தள்ளத்
தகாது தரியலர்தம்
புரம்அன் றெரியப் பொருப்புவில்
வாங்கிய போதில்அயன்
சிரம் ஒன்று செற்றகை யான்இடப்
பாகம் சிறந்தவளே.

89

சிறக்கும் கமலத் திருவேநின்
சேவடி சென்னிவைக்கத்
துறக்கம் தரும்நின் துணைவரும்
நீயும் துரியமற்ற
உறக்கம் தரவந் துடம்போ
டுயிர்உற வற்றறிவு
மறக்கும் பொழுதென்முன் னேவரல்
வேண்டும் வருந்தியுமே.

90

வருந்தா வகைஎன் மனத்தா
மரையினில் வந்துபுகுந்
திருந்தாள் பழைய இருப்பிட
மாக இனிஎனக்குப்
பொருந்தா தொருபொருள் இல்லைவிண்
மேவும் புலவருக்கு
விருந்தாக வேலை மருந்தா
னதைநல்கும் மெல்லியலே.

91

மெல்லிய நுண்ணிடை மின்னனை
யாளை விரிசடையோன்
புல்லிய மென்முலை பொன்னனை
யாளைப் புகழ்ந்துமறை
சொல்லிய வண்ணம் தொழும்அடி
யாரைத் தொழும்அவர்க்குப்
பல்லியம் ஆர்த்தெழ வெண்பக
டூரும் பதம்தருமே.

92

பதத்தே உருகிநின் பாதத்தி
லேமனம் பற்றிஉன்றன்
இதத்தே ஒழுக அடிமைகொண்
டாய்இனி யான்ஒருவர்
மதத்தே மதிமயங் கேன்அவர்
போன வழியும் செல்லேன்
முதல்தேவர் மூவரும் யாவரும்
போற்றும் முகிழ்நகையே.

93

நகையே இஃதிந்த ஞாலம்எல்
லாம்பெற்ற நாயகிக்கு
முகையே முகிழ்முலை மானே
முதுகண் முடிவில்அந்த
வகையே பிறவியும் வம்பே
மலைமகள் என்பதுநாம்
மிகையே இவள்தன் தகைமையை
நாடி விரும்புவதே.

94

விரும்பித் தொழும்அடி யார்விழி
நீர்மல்கி மெய்புளகம்
அரும்பித் ததும்பிய ஆனந்த
மாகி அறிவிழந்து
சுரும்பிற் களித்து மொழிதடு
மாறிமுன் சொன்னவெல்லாம்
தரும்பித்தர் ஆவரென் றால்அபி
ராமி சமயம் நன்றே.

95

நன்றே வருகினும் தீதே
விளைகினும் நான் அறிவ
தொன்றேயும் இல்லை உனக்கே
பரம்எனக் குள்ளவெல்லாம்
அன்றே உனதென் றளித்துவிட்
டேன் அழி யாதகுணக்
குன்றே அருட்கட லேஇம
வான்பெற்ற கோமளமே.

96

கோமள வல்லியை அல்லியந்
தாமரைக் கோயில்வைகும்
யாமள வல்லியை ஏதமி
லாளை எழுதரிய
சாமள மேனிச் சகல
கலாமயில் தன்னைத்தம்மால்
ஆமள வும்தொழு வார்எழு
பாருக்கும் ஆதிபரே.

97

ஆதித்தன் அம்புலி அங்கி
குபேரன் அமரர்தங்கோன்
போதிற் பிரமன் புராரி
முராரி பொதியமுனி
காதிப் பொருபடைக் கந்தன்
கணபதி காமன்முதல்
சாதித்த புண்ணியர் எண்ணிலர்
போற்றுவர் தையலையே.

98

தைவந்து நின்அடித் தாமரை
சூடிய சங்கரற்குக்
கைவந்த தீயும் தலைவந்த
ஆறும் கரந்ததெங்கே
மெய்வந்த நெஞ்சின்அல் லால்ஒரு
காலும் விரகர்தங்கள்
பொய்வந்த நெஞ்சில் புகல்அறி
யாமடப் பூங்குயிலே.

99

குயிலாய் இருக்கும் கடம்பா
டவியிடைக் கோலஇயல்
மயிலாய் இருக்கும் இமயா
சலத்திடை வந்துதித்த
வெயிலாய் இருக்கும் விசும்பில்
கமலத்தின் மீதன்னமாம்
கயிலா யருக்கன் றிமவான்
அளித்த கனங்குழையே.

100

குழையத் தழுவிய கொன்றையந்
தார்கமழ் கொங்கைவல்லி
கழையைப் பொருத திருநெடுந்
தோளும் கருப்பு வில்லும்
விழையப் பொருதிறல் வேரியம்
பாணமும் வெண்ணகையும்
உழையைப் பொருகண்ணும் நெஞ்சில்எப்
போதும் உதிக்கின்றவே.

நூற்பயன்

ஆத்தாளை எங்கள் அபிராம
வல்லியை அண்டம்எல்லாம்
பூத்தாளை மாதுளம் பூநிறத்
தாளைப் புவி அடங்கக்
காத்தாளை அங்குச பாசம்
குசுமம் கரும்பும்அங்கை
சேர்த்தாளை முக்கண்ணி யைத்தொழு
வார்க்கொரு தீங்கில்லையே.

பாடல் உரை: தமிழ் விக்கிமூலம் – அபிராமி அந்தாதி/அபிராமி அந்தாதி, CC BY-SA 4.0.

மற்ற பாராயண நூல்கள் · More hymns